In januari 2006 kwamen wij aan in Nieuw Zeeland met 2 reistassen, een hoop dromen en ideeen en heel veel zin om een leven te starten in dit prachtige land. Nu ruim 3 jaar verder zijn we meer dan tevreden over ons leventje hier. We hebben een goede start gehad en eigenlijk alleen maar kunnen opbouwen en uitbreiden. In onderstaande blogs hebben wij vanaf het begin onze avonturen bijgehouden. Tegenwoordig schrijven we geen blogs meer, maar proberen wel regelmatig onze fotosite  www.kiwisland.smugmug.com te verversen.

Veel plezier!

Patrick en Marit

Het is Maandagochten iets over zevenen; hoewel ik doodop ben; ben ik toch al weer klaar wakker! Zo gaat het al een paar dagen; voor de bruiloft vanwege al het geregel en nu omdat ik nog zo vreselijk vol ben van onze bruiloft. Het is de adrealine denk ik die ik voel, een geweldig gevoel ik kan niet stuk Ik wordt vaagjes wakker in de ochtend en METEEN zijn daar de beelden van de fantastische dag, tja en dan kan ik er net zo goed uitgaan want van slapen is dan geen sprake meer. Vanochtend dacht ik laat ik het maar meteen in onze weblog schrijven; dan ben ik het weer even kwijt en weten jullie meteen hoe het was. Excuses alvast al ik te langdradig wordt; probeer altijd wel bekopt te schrijven, maar misschien moeten jullie het deze ene keer het mij vergeven

….en toen brak dan eindelijk de lang verwachte dag aan; zaterdag 31 januari 2009. Met een onwerkelijk gevoel stapte ik uit bed. Ik hoef niet te schrijven dat ik wakker werd, want dat was ik de hele nacht voor mijn gevoel al. Jemig ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo nieuwsgierig en zenuwachtig ben geweest. Ik ken mezelf als vrij nuchter en kalm….

Anyway, er moest nog het een en ander geregeld worden; de laatste party tenten opgezet, tafels en stoelen, ballonnen blazen en meer van dat soort dingen. Ik mocht gelukkig naar de kapper en toen ik terug kwam mocht ik met Nuit een van onze katers naar de dierenarts want hij liep mank. Ach, de aarde schuift even onder je vandaan als je dat ziet, maar een oergevoel neemt het over en dat doe je dus dan ook gewoon. Nuit bleek een ontstoken pootje te hebben, niets ernstigs gelukkig.

Goed, om 1 uur was er niets meer te doen en stond er een lekkere lunch klaar voor iedereen. De week ervoor waren mijn ouders, Pats ouders, Pats zus, zijn broer met vriendin en onze vrienden Giel en Marieke overgekomen vanuit het kouwe Nederland. Alleen dat al zorgde ervoor dat ik die week ‘vleugels’ had.

Na de lunch ben ik met mijn moeder en beste vriendinnetje Ingrid naar onze slaapkamer gegaan. Even lekker relaxen, douchen, en dan de jurk maar es aan. Tuurlijk veel te vroeg klaar en dan maar wachten tot we naar beneden konden. Heel gezellig en speciaal zo met zn drietjes. Moeders het bekende condens op de ogen toen ik helemaal klaar was en daar ging ik naar beneden. Pat had in de tussen tijd nog even gezwommen in de zee (!!! geweldig toch) en door een kiertje zag ik vanuit het slaapkamer raam hoe Patje heerlijk languit tussen de kussens in de partytent lag te genieten.

Het moment dat Pat mij zag was natuurlijk onvergetelijk. Blikken zeggen genoeg en mijn missie was geslaagd Ik begreep van Pat dat hij mij wel heeeel erg stil en afwezig vond en dus daardoor de jurk weer even vergat. Ik kon even niet praten, alleen maar stralen en was overdonderd. Jee, hier had ik zo naar toegeleefd en nu ging het dan eindelijk allemaal gebeuren!

Samen met onze beide ouders en de 5 leden van de Band ‘Conumdrun’ liepen wij naar het strand. Wauw!!! De band speelde akoestisch en het was echt een sprookje! Hartstikke leuk hoe ook de buurt reageerde onderweg en de locals die op het strand waren.

…het hoekje om en daar in de verte zagen wij een grote groep mensen staan. Kippevel, ontroerd…

Daar stonden zo’n kleine honderd man; familie, vrienden, meiden uit mijn klas, collega’s, de kustwacht iedereen was er. Pat en ik gingen in het midden van de cirkel staan tegenover David de celebrant en de plechtigheid begon. David sprak mooi en het was heel knus zo met iedereen dicht om ons heen. Ik zal de tekst die Pat en ik samen hebben geschreven hieronder plakken. De gehele ceremonie was in het Engels ik heb voor het gemak de tekst even vertaald.

Ceremony 31 januari 2009

Trouwen

Marit en Patrick

We zijn hier samen bijeen voor de huwelijksvoltrekking van Marit en Patrick.

Marit en Patrick hebben mij gevraagd jullie hier vandaag te verwelkomen en te vertellen hoe belangrijk het voor hen is dat jullie deel uitmaken van deze speciale gelegenheid.

Sommige familieleden en vrienden zijn helemaal uit Nederland gekomen om hier vandaag bij aanwezig te zijn en Patrick en Marit zijn hiervoor erg dankbaar.

Marit en Patrick hebben een beschrijving geschreven van hun reis die geleid heeft tot dit moment op deze dag en deze wil ik graag aan jullie voorlezen.

Marit en Patrick hebben elkaar ontmoet in Nederland, bijna 5 jaar geleden in mei 2004.

Zij hebben elkaar ontmoet via een datingsite op het internet. Toen Patrick een klein berichtje achterliet op haar site, herkende Marit meteen Patrickx92s fotox92s, want ze had de dag ervoor hem al ontdekt toen ze door wat profielen zat te bladeren.

Drie dagen later ontmoetten ze elkaar in een restaurant in Leiden waar Marit destijds woonde. Het was liefde op het eerste gezicht, tijd bestond niet meer. Het was alsof ze elkaar al heel lang kenden. Het voelde vanzelfsprekend; alsof het voorbestemd was, meteen vanaf het begin.

Kort daarna peilden ze elkaars mening over wonen in het buitenland, en realiseerden ze zich dat ze daar beide erg in geinteresseerd waren. Dit idee bleef groeien en groeien. Hoewel ze het erg naar hun zin hadden in Nederland, waren ze erg nieuwsgierig hoe het zou zijn om vanuit niets weer een leven op te bouwen in het buitenland.

Bijna 2 jaar nadat ze elkaar ontmoet hadden verlieten ze Nederland met ieder een koffer.

Het ging hun goed in hun nieuwe land; ze hadden allebei al snel een leuke baan gevonden, een huis, een sociaal netwerk en toen hun twee katten uit Nederland arriveerden was alles compleet en voelden ze zich thuis. Een droom kwam uit.

Ze voelen zich dankbaar en bevoorrecht om dit alles te mogen beleven. Ze voelen dat je in je leven uitgenodigd wordt om verschillende keuzes te maken. Als je de juiste keus maakt, komt het vaak met veel positieve extrax92s die je van te voren niet verwacht.

Vandaag staan ze op het punt om nog een belangrijke beslissing te maken. Ze willen voor de rest van hun leven voor elkaar kiezen en ze willen deze keus vieren met al hun dierbaren, familie en vrienden. Ze hebben deze prachtige plek op het strand uitgekozen omdat het symboliseert wat ze in zichzelf en hun relatie zien.

Kijk naar het zand onder je voeten. Het symboliseert wat zij voor elkaar willen zijn; een sterke fundering die je kunt vertrouwen en waar je op kunt rekenen. Een fundering die er altijd voor je zal zijn en je iedere dag van je leven zal dragen.

Kijk naar de zee… een klein gedeelte van werelds grootste oceaan. De zee symboliseert de constante beweging. Zij willen hun relatie een relatie laten zijn die steeds verandert, die groeit, die zich uitbreidt en verdiept… onafhankelijk van wat het getij doet of hoe de wind staat, in kalme en in ruige tijden. Een relatie die door gaat en door gaat en door gaat…

Kijk naar de bomen, die symboliseren hen individueel. Zie de bomen; ze zijn niet perfect. De takken groeien in alle richtingen, de stammen hebben wat schrammen en barstjes hier en daar. De bomen hebben hun eigen weg van groeien, maar kijk eens naar ze, zijn ze niet uitgegeroeid tot prachtige wezens, vol vetrouwen, sterk en vol van leven. Dit is wat Patrick en Marit zien als ze naar elkaar kijken.

Vandaag zijn we allen naar deze mooie plek gekomen om getuige te zijn van deze speciale gebeurtenis en om dit unieke moment in de gezamelijke reis van Patrick en Marit te vieren.

We markeren deze gebeurtenis met woorden, met muziek, met tradities, lekkernijen en plezier…en met de aanwezigheid van familie en vrienden.

We zijn hier ook om te voldoen aan de wettelijke eisen van het huwelijk.

Ik vraag nu Marit en Patrick om hun beloftes naar elkaar uit te spreken in de aanwezigheid van ons allemaal.

Patrick , wil jij mij herhalen;

Ik Patrick, neem jou Marit ….

(En de rest spreekt voor zich!!!)

wordt vervolgd; het is nu acht uur en Giel en Marieke komen zo ontbijten daarna breng ik ze naar het autoverhuurbedrijf.

Dinsdag kwart over 4

Net terug van een anderhalf uur durende body massage. Heerlijk! Pat had vanochtend bedacht dat ik dat wel verdiend had na al het geregel. Wat een lieverd!

Na de ceremonie op het strand liepen wij weer achter de band aan en de hele menigte volgde ons. Wauw, de sliert mensen achter ons was een grandioos gezicht. Thuis aangekomen wachtte champagne op ons. Giel hield een mooie speech en daarna werd er getoast op ons. Men ging ons feliciteren en er was koffie en thee met voor iedereen met een tompoes. Alsof de zo uit de HEMA kwam. Wij vonden het leuk om tompoezen te doen omdat we die zelf vreselijk lekker vinden en het ook zo lekker Nederlands is. In de tussen tijd speelde de band prachtige muziek. Een combinatie van world, Ierse folk muziek en gave nummers van onder andere ‘The Pogues’ Oja, meteen na de ceremonie speelden ze het mooie nummer ‘Green Eyes’ van Coldplay.

Tja, en de rest van de middag werd er al heerlijk gedanst in de achtertuin en in de voortuin stonden her en der, lagen en zaten her en der mensen gezellig te kletsen. We hadden maar 10 stoelen; maar niemand vond  dat een gemis. Er lagen grote kussens op het gazon en mensen lagen zelfs op de oprijlaan voor de garage! Het viel op dat de sfeer zo relaxed was, het was prachtig weer; een graad of 25 en men was blij dat de zon af en toe even achter een wolkje kroop.

Om een uur of 6 was het buffet klaar. Twee van mijn collega’s hadden een geweldige tafel vol eten gemaakt. Ze zijn drie dagen in touw geweest en het resultaat was super! Nadat ik even een korte speech hield om iedereen te bedanken verscheen Jack (maori vriend van ons) op het gazon met een tiental mannen achter zich.

Jack had ‘s middags een aantal mannen gevraagd een ‘Haka’ met hem voor te bereiden die hij zou leiden (een traditionele Maori ‘dans’ het is geen dans maar een ander woord schiet me nu even niet te binnen). Wauw!! Wat gaaf! Na de Haka werd Pat uitgenodigd om ook hieraan mee te doen. Het was echt 100 % puur genieten!

Na de Haka ging iedereen lekker eten. En na het eten speelde de band door tot een uurtje of acht. Men wilde niet dat de band wegging wat natuurlijk een groot compliment voor deze getalenteerde muzikanten was. Ze waren ook steengoed, heel flexibel ook, want we hebben op verzoek nog wat Maori liedjes gezongen en zelfs ‘Tulpen uit Amsterdam’!

Na de band nam de DJ het over. Spannend natuurlijk als de band zo succesvol is geweest. Maar ook de DJ had succes, de dansvloer is niet leeg geweest en onze droom kwam weer uit die dag. Het leek ons namelijk zo leuk om lekker te feesten met al onze familieleden en vrienden op de dansvoer. Pat en ik zeiden vaak tegen elkaar; "Wauw, kijk dan!!, Dit is geweldig, dit zou een hele week moeten duren"

Aan alles komt een eind, maar wij eindigden wel in stijl. Waar we ‘s middags begonnen waren gingen we nu weer met elkaar naar toe. We wonen zo mooi dicht bij het strand dat we daar als Nederlanders natuurlijk optimaal gebruik van willen maken! Dus hadden wij geregeld dat er vuurwerk werd afgestoken op het strand. Ik ben er van overtuigd dat het universum de hele dag ook super veel plezier heeft gehad om dit tafereeltje daar in Auckland gade te slaan en ons de hele dag ook zoveel extra’s heeft gegeven. Eenmaal op het strand aangekomen zagen we dat er heel veel planktong in het water zat waardaar de golven af en toe fluoriserend oplichtten. Dat kun je toch bijna niet geloven!

Wat een dag, wat een onvergetelijke dag, vanaf het begin tot het eind! Pat en ik zijn nog steeds ‘over the moon’ en we raken er maar niet over uitgepraat! Gelukkig is het ook een van de favoriete gespreksonderwerpen van familie en vrienden uit NL die we toch al weer elke dag gezien hebben

We hadden in onze uitnodiging geschreven dat we liever geen kadootjes ontvangen. ‘Kom gewoon naar onze bruiloft en vier dit feestje met ons,  was wat we wilden. Mocht men toch graag iets willen geven dan graag een donatie, die wij vervolgens gaan besteden bij de organisatie ‘Gift for Life’  Wij hopen  dat wij een waterpomp kunnen laten aanleggen in een land en gemeenschap waar dat nodig is. Het lijkt er op dat ook dit gaat lukken! Sommige gasten hebben via de website van ‘Gift for life’ als kado voor ons een koe gesponserd in Afrika en anderen sponseren een leerkracht in opleiding. Het is niet uit te drukken hoe fijn en geraakt Pat en ik zijn. Ik houd jullie op de hoogte van de waterpomp natuurlijk.

Zucht… wat een verhaal, petje af als je nu nog steeds aan het lezen bent!

Patrick en ik willen iedereen reuze bedanken voor hun aanwezigheid, of het nu in levende lijve was of in gedachten, voor de donaties en kadootjes,  de lieve kaarten, emails en smsjes. Het heeft er allemaal toe bij gedragen dat dit een onvergetelijke dag is geworden!

Zo en dan nu met de foto’s aan de slag!

Spannend!!

Nog een paar dagen en dan is het zover, dan trouwen we op het strand in aanwezigheid van onze familie en vrienden. Een beetje onwerkelijk, maar de reizen van en naar het vlliegveld om de eerste familieleden en vrienden op te halen uit Nederland, maken het ook wel echt. Het gaat echt gebeuren, iedereen is er klaar voor en heeft er zin in. De voorbereidingen zijn erg ontspannend verlopen, taferelen zoals ik dat weleens gezien heb in programma’s als ‘Bridezilla’s’ zijn hier gelukkig niet gebeurt. Zijn we dan toch al een beetje ‘verkiwied’? en relaxter geworden? Het is best veel als je je feestje zo thuis organiseert, maar alles stap voor stap en de gedachte; ach dat wordt wel opgelost lijkt toch wel te werken. En het is ook hartstikke leuk om zo je eigen ideale feestje te kunnen organiseren.

Ik zal proberen om kort na de bruiloft de foto’s te plaatsen en zal ook voor de liefhebbers de woorden tijdens de ceremonie even op het web zetten, dan kunnen onze opa’s en oma’s, familie en vrienden die er helaas niet bij kunnen zijn toch even een idee krijgen hoe het allemaal was.

Tot gauw en liefs van mij

Nog 2 maanden en we gaan onze bruiloft vieren!! Het begint al lekker op te schieten, de meeste dingen zijn geregeld en de uitnodigingen zijn de deur uit. De grote dag is op 31 januari. We kijken er al erg naar uit, en hadden allebei niet verwacht dat het zo leuk is om je ideale feest te plannen.

Het wordt een dag die bij ons past, geen overdreven poespas, maar lekker informeel en relaxed. Dus geen witte jurk en strak in het pak, maar blote voeten op het strand De ceremonie is achter ons huis op het strand onder mooie oude bomen, daarna verhuizen we naar ons huis en tuin waar de rest van de festiviteiten zullen plaatsvinden. We hebben een programma voor de hele dag, met live band, taart, buffet, DJ en vuurwerk.  We vinden het heel speciaal dat onze ouders, Rob, Jing en Jo er bij zullen zijn. Vrienden van ons zijn momenteel nog aan het zoeken naar tickets maar hebben ook de bedoeling om dit feest samen met ons te delen en te vieren, dat maakt het wel heel bijzonder! Wat een gelukzalig gevoel zal dat geven als als onze dierbaren op zo’n unieke dag erbij zijn!

Trouwen in NZ houdt ook in dat niet iedereen die je lief hebt erbij aanwezig kan zijn. Opa’s en oma’s, je oude buurtjes, vrienden en oud collega’s… Heel jammer maar zo begrijpelijk, het is een vreselijk end weg en de tickets zijn prijzig. Vooral als je zoals veel van onze generatie een gezinnetje hebt. Voor ons voelt NZ als thuis en daar is ons leven nu, dus voelt het goed om het hier te vieren. Een goed teken waar we ook allebei erg trots op zijn. We wonen nu bijna 3 jaar hier en ook al worden sommige dingen gewoner; we zien de schoonheid van dit land nog steeds en dat maakt dat we ons nog steeds bofkonten voelen. Waarschijnlijk is dit verslag wel een van de laatsten. Ik merk dat na 3 jaar het moeilijker wordt om iets nieuws te schrijven op dit blog. We hebben dan ook besloten dat we jullie nog gaan vertellen over het feest  en de zomervakantie maar dat we daarna alleen nog foto’s gaan plaatsen.

In mijn vorig verslag was het onduidelijk wat er met Duke zou gebeuren. Inmiddels is het snel gegaan en gaat hij over 10 dagen aan de vervolgtraining beginnen. Hiervoor verblijft hij bij de hondentrainer en aansluitend zal hij worden geplaatst. Gedurende de training wordt gekeken bij wie Duke het best past. Er zal een twee weekse meeting plaatsvinden waarbij Duke en zijn potentiele nieuwe baas heel close gaan samenwerken en heel veel tijd samen gaan doorbrengen. Op die manier kijkt de organisatie of de juist ‘klik’ er is.  Uiteindelijk heeft niemand er iets aan als Duke of de nieuwe baas niet gelukkig is. Ik vind het fijn dat er zo’n zorg aan besteed wordt het maakt het voor ons wel makkelijkere als we weten dat Duke goed terecht is gekomen. De eerste maanden mogen we geen contact met Duke zodat Duke niet in de war raakt en zich volledig kan richtenm op zijn nieuwe baasje. Als die twee een band hebben dan mogen wij als we dat willen Duke opzoeken.  Dat zal wel heel raar zijn en we moeten maar zien of we dat willen.

Wat is er verder gebeurt;

. Nou tot zover, jullie zijn weer aardig op de hoogte. Kijk uit naar de foto’s starks in februari en voor nu zal ik er ook een paar plaatsen van de afgelopen tijd.

Liefs Marit

Jee, Augustus al weer! Augustus vond ik in Nederland meestal wel de maand om naar uit te kijken; als ik aan Augustus in NL denk , zie ik volle terrasjes in de stad, lekker fietsen naar het strand, zwoele zomeravonden, met ons oude sloepje even Leiden in een ijsje halen… Nou Augustus is hier wel het tegenovergestelde haha, volgens de locals hier hebben we nog nooit zo’n natte winter gehad in Nieuw Zeeland. Het regent bijna iedere dag wel voor mijn gevoel.  En we hebben flinke stormen in Juli gehad. Windstoten gemiddeld 150 -200 km/per uur! Pat en ik waren helemaal klaar voor de storm, hadden alles wat los om het huis lag binnengehaald, zaklantaarn en onze schoenen stonden klaar naast het bed. De avond voor de storm over ons land zou razen was het gek genoeg windstil. Om een uur of vier ‘s nachts werd ik wakker en hoorde ik een klein beetje wind om ons huis gaan, ik fluisterde tegen Pat; "Het gaat beginnen Pat"…Haha, mooi niet het bleef tot rustig tot een uur of twaalf de volgende dag. Toen begon het toch echt te stormen,niet zo erg als waar wij op gerekend hadden; geen losvliegende daken of caravans gezien, maar toch wel behoorlijk. Een paar keer dat weekend onszelf flink aangekleed en met Duke naar het strand gegaan. Daar was een file ontstaan van auto’s op het parkeer terreintje om te kijken naar de woeste zee. Later hoorden we dat de storm toch wel een hoop schade heeft aangericht en zelfs ook een aantal levens heeft gekost van mensen. Goed te weten dat ons huis tegen een (wind) stootje kan en zelf hebben we wel genoten van dat extreme weer.

In july zijn we met Duke ruim een week naar het Zuider Eiland geweest. We vlogen naar Queenstown, hebben daar een autootje gehuurd en verbleven in een cabin op een camoing net buiten Queenstown. Het was een heerlijk relaxte week. Voor ons voor het eerst zo lang op een plek geweest maar dat is goed bevallen. Nu je dan toch alle tijd hebt, kun je lekker de dag beginnen in een van de vele koffietentjes in QT, krantje en dan es besluiten waar we deze dag gaan wandelen. Wij hebben iedere dag een lange wandeling gelopen. In en om QT, Arrowtown, Wanaka en ons favoriet gebied Glenorchy. Duke vond dat natuurlijk ook geweldig. Helemaal in z’n element met een grote lach op z’n gezicht.

Het is best spannend wat er de komende maanden met Duke gaat gebeuren. Hi is inmiddels begonnen met de training voor gevorderden en de organisatie is aan het kijken of er iemand op de wachtlijst staat die past bij Duke. Op het moment dat er een klik is tussen iemand in de rolstoel en Duke, gaan ze kijken of Duke voor deze persoon kan worden opgeleid. Kort geleden waren we op een introductie ochtend en heeft een gehandicapt meisje van 14 zo’n anderhalf uur met Duke allerlei oefeningen gedaan. Het was een rare ochtend; wij voelden ons heel trots toen we zagen dat Duke het zo goed deed met dat meisje. Gelukkig zagen we dat Duke het ook erg leuk vond, alsof hij aanvoelt dat het meisje echt hulp nodig heeft. Je ziet gewoon dat Duke een soort verlengstuk van dat meisje werd. De vader van dat meisje was ook trots en beidde hadden stralende ogen terwijl ze zo met Duke bezig waren.

Aan de andere kant weten we ook dat Duke op het punt staan om ons te verlaten en dat is natuurlijk helemaal geen leuke gedachte. Het is dus heel dubbel en we voelen dan ook gemengde emoties. We moeten maar afwachten wat er precies gaat gebeuren en hoe dat dan zal zijn.

Tot zover voor nu, liefs Marit

Zondagavond 8 uur, ik kruip even met eenkopje koffie achter de pc om even een up date te geven van de afgelopen periode. We hebben dit weekend een lang weekend, morgen vieren we Queens Birthday en is heel Nieuw Zeeland lekker een extra dagje vrij. De zomer is voorbij maar vandaag toch nog weer heerlijk weer gehad, graad of 23 in de zon en ik ben lekker wezen mountainbiken. Drie kwartier bij ons vandaan is een gigantisch groot woud met kant en klare tracks op verschillende niveaus. De parkeerplaats staat bomvol met auto’s en busjes maar eenmaal in het bos kom je nauwelijks iemand tegen, zo groot dus. Duke gaat ook mee, hij vind het geweldig om zo over het parcours te rennen.

De afgelopen periode hebben we bezoek van mijn ouders gehad. Aiko en Giny kwamen begin april aan en zijn 4 weken bij ons gebleven. Het was weer erg geslaagd. We zijn met z’n viertjes een paar dagen naar de Bay of Islands geweest, hebben verder veel wandelingen gemaakt, ik heb lekker met pa gewielrend en met mam geshopt! 12.000 kg kiezels zijn om het huis verspreid, een schutting is gemaakt en eindelijk heeft Pat zijn eigen stralitia’s in de tuin. Zo’n maandje gaat erg snel, maar de tuin is een prachtig aandenken aan een speciale tijd met Aiko en Giny.

We hebben de zomer achter ons gelaten en gaan ons klaar maken voor de winter. Dat houdt voor Nieuw Zeeland in dat het vooral kil wordt als de zon onder is. We hebben onze olie straal kacheltje ‘s avonds weer bij de bank staan en dat gaat prima. Absoluut niet te vergelijken met de kou die we vorig jaar in het andere huis hadden. Nu hebben we af en toe weer een week met regen en harde wind, vergelijk het met de herfst in NL maar ook  kan het heerlijk zonnig zijn, een graad of 23 in de zon en strak blauwe lucht. Heel af en toe zullen we in de winter een dag hebben dat het kwik niet hoger dan 10 graden komt. De Aucklanders klagen dan steen en been over de kou, maar voor ons Nederlanders is dat natuurlijk nix. Een lekkere warme jas of nog een laagje erbij. Ik moet zeggen dat ik wel blij ben dat Nieuw Zeeland seizoenen heeft. Ik vond het jammer dat de zomer over was, maar nu geniet ik ook wel weer van m’n winter kleding, ‘s avonds de kaarsjes aan, de geur van mandarijntjes en Pat’s draadjesvlees met gestoofde peertjes. Ik zou het missen denk ik als het alleen maar mooi weer zou zijn.

We zijn deze week een klein beetje begonnen met de voorbereidingen voor "de grote dag". We gaan het met iedereen vieren in het laatste weekend van januari of het eerste in februari. Lekker midden in de zomer. Beide ouders hebben al weer tickets geboekt en wij zijn al weer druk bezig accomodatie te regelen. We hebben allebei vooral veel zin in het feest. We hebben al een locatie en band in gedachten en hebben al een paar leuke ideeen voor de dag zelf. 

Wij houden jullie op de hoogte natuurlijk. Kijk even naar onze tuin op e site, de laatste foto’s staan er weer bij.

Groetjesss, Marit

Ik val maar meteen met de deur in huis:

Pat en ik gaan TROUWEN!!

Afgelopen paasweekend heeft Pat mij op een hele romantische wijze gevraagd met hem te trouwen. Het ging als volgt:

We vertrokken donderdagmiddag meteen na mijn werk naar Mount Manganui in de Bay of Plenty, voor een lang weekend surfen. De golven zijn vaak erg goed in Mount Manganui en het is een gezellige plaatsje waar je je prima een paar dagen kunt vermaken.

Het weer was super en de golven waren perfect voor ons. Ook ik heb nu ervaren hoe het is om op de plank te staan en vooruit gestuwd te worden door een golf. Het is echt geweldig leuk om te doen. Wel erg vermoeiend, vooral het weer terug tegen de golven in.

Op Goede Vrijdag avond, na een hele dag in het water, zouden we wat gaan drinken in het plaatsje. Het was volle maan en Pat stelde voor om nog ‘even’ langs het strand te gaan. Eenmaal op het strand, stelde Pat voor om het kleine schiereilandje dat daar voor de kust ligt op te lopen en aan het einde van de maan te genieten. Eerlijk gezegd zag ik dat helemaal niet zo zitten; ik had net lekker gedouched, mooie kleertjes en schoentjes aan en had geen zin in weer zand tussen mijn tenen, laat staan mijn tenen weer eens onhandig te stoten aan een van de vele rotsen op dat eilandje.  Dus al mopperend liep ik met Pat mee J

Aan het einde van het eiland was het uitzicht prachtig. De maan verlichte de zee en de andere eilandjes voor de kust. Ik had meteen geen spijt meer van de wandeling. We gingen zitten op de rotsen en voor ik het wist haalde Pat een kaarsje en 2 wijnglazen met een champagne fles te voorschijn. WAUW< gaaf dacht ik.  Maar had nog niets in de gaten. Tot dat Pat zox92n juweliers doosje te voorschijn haalde en zei dat er nog iets wasx85 x93Oh, neeee!x94, riep ik hard. Meer van schrik, ik had het totaal niet verwachtx85 Toen volgden al gauw de beruchte woorden en voelde het heel onwerkelijk.  Het was heel romantisch en bijzonder zo op die rotsen onder het maanlicht.

We hebben er nog een tijdje zitten te genieten en daarna gezellig wat gedronken in een kroeg.

We genieten allebei al van de voorpret, en het verbaast me dat het toch wel een extra special gevoel geeft dat we nu gaan trouwen. Dat had ik eigenlijk nooit zo bedacht. En dan al die aandacht van vrienden en familie die allemaal even hebben laten weten dat ze het ook zo leuk vinden is ook echt genieten. Bedankt!!

We gaan nu maar es nadenken wat we precies willen. We weten al dat we het in Nieuw Zeeland gaan vieren. Dat voelt eigenlijk het beste omdat ons leven nu hier is. De rest moeten we allemaal nog invullen, maar we houden jullie op de hoogte.

Zo, dat was het grote nieuws. Verder gaat alles zo zijn gangetje. Ik ben druk aan het trainen voor de 100 Km race van Rotorua naar Taupo.  Er doen waarschijnlijk 40.000 wielrenners aan mee. Het lijkt me heel gaaf en ben benieuwd of ik ook een beetje een redelijke tijd neer kan zetten.

Nou tot zover,

Liefs, Marit

Hallo allemaal,

Ik heb net even wat fotox92s geplaatst en dacht laat ik meteen maar even vertellen over de afgelopen weken. We hebben tot nu een prachtige zomer, volgens de Kiwix92s de mooiste sinds 10 jaar geleden! Het is iedere dag zox92n beetje tussen de 25 en 27 graden geweest. En dat is echt genieten, vooral als je 7 weken zomervakantie hebt gehad zoals ik J

We hebben de eerste weken een beetje in de tuin geklust; planten geplant en aan de schutting gewerkt. De tuin is nog niet af maar het is al leuk zitten zo.

We zijn 10 dagen met Duke gaan kamperen langs de East Cape. Het leek wel x91het vergeten landx92 Prachtige baaien, erg dun bevolkt en een beetje zoals Nieuw Zeeland jaaaren geleden er helemaal heeft uitgezien. Zie ook onze vakantie fotox92s op de site.

We hebben kerst en Oud en Nieuw met vrienden gevierd en net als in Nederland ons waarschijnlijk te goed gedaan aan veel te veel lekkers. Met oud en nieuw vuurwerk gekeken vanaf een van de heuvels in de stadx85. De verwachtingen waren hoog, helemaal toen we hoorden dat Auckland nog meer zou uitpakken dan dat ze dat met het millennium hadden gedaan. Het viel echter zwaar tegen; er was haast geen vuurwerk. Als op de schaal van 1-10 Amsterdam 8 is dan was dit een 2×85.

In januari kwamen Janneke en Jelle uit Leiden nog een paar dagen bij ons logeren. Na een grandioze vakantie in Australixeb en Nieuw Zeeland was het voor hen heerlijk bijkomen. Samen met hun nog wat getourd rondom Auckland maar vooral ook lekker geluierd, bijgekletst, gegeten, gekletst, geluierd, gegeten, gekletst en gegeten…

Eind Januari kwamen Patrickx92s ouders dan eindelijk aan na een vertraging van 24 op Shang Hai. Het is heel bijzonder om je ouders alles te kunnen laten zien. Ze zijn er nog steeds, al zijn ze momenteel zelf op reis in het noorden van het Noorder Eiland. Patx92s ouders blijven tot eind februari. Komend weekend gaan we met zx92n viertjes naar Rotorua.

Verder hebben we in de tussen tijd een surf board gekocht. Het is hartstikke gaaf om te doen! Het schijnt dat tegen het einde van de zomer er vaak een oostenwind staat waardoor zelfs de golven bij ons x91achterx92 hoog genoeg zijn om op te surfen. Vooral met een long board zoals wij nu ook gekocht hebben. Deze zijn groter, hebben meer drijf vermogen en daardoor geen reuze golven nodig. Door het drijfvermogen schijn he er ook eerder op te kunnen staan dan op die kleine surf boards. Ik moet zeggen dat die filosofie meer voor Pat op gaat dan voor mij, maar dat kan ook liggen aan het feit dat Pat altijd gewindsurfd heeft en gesnowboard. Maar mijn gevoel voor dit board wordt ook steeds beter moet ik zeggen. Afgelopen weekend gezellig met de Witteveentjes naar Tawharanui geweest, picknick en allerlei maten body en surf boardjes mee. De golven waren perfect voor ons beginnelingen en zelfs ik heb een aantal seconden kunnen staan.

Ik heb ook nog wat fotox92s van Pat in actie op de Coast Guard boot op de site gezet. Afgelopen weken is Pat al een paar keer mee uit gevaren om diverse boten met pech etc te helpen/terug te slepen naar de haven enz. Pat vindt het super om deel uit te maken van de vrijwillige Coast Guard. Hij is nog steeds in training, leert interessante dingen en kan als er niets te doen is lekker spelen met zox92n grote stoere boot. Hij schijnt enorm hard te gaan wat ik graag geloof met 2 keer 250 PK .

Nou tot zover weer even, tot de volgende keerx85

Liefs Marit

Allereerst wensen wij iedereen die dit leest een gezellige jaarwisseling en een gelukkig en gezond nieuwjaar!!

De kalender vertelt me dat het 31 december 2007 is, de laatste dag van dit jaar alweer. Het voelt absoluut niet als oudejaarsdag. Een donkere dag, oliebollen van de markt en al dagen het het geknal van vuurwerk zou me meer het gevoel van oudjaar geven… Hier is het inmiddels volop zomer, we hebben de hele week al prachtig zomerweer. We zijn eergisteren aan onze tuin begonnen, vanmorgen aarde gehaald met een karretje en dat de hele dag in de afgegraven tuin gebracht.  Het ziet er nu al een stuk beter uit, het onkruid is weg en ik verheug me al helemaal op de bloemetjes die we gaan poten.

We zijn hier nu op een kleine week na al weer 2 jaar. We hadden nooit verwacht dat het allemaal zo positief zou verlopen. We zijn  trots dat we na 2 jaar al in een nieuw, mooi eigen huis aan het strand wonen. Dit was altijd wel al een droom, maar we hadden niet verwacht die al zo snel te kunnen verwezenlijken. Een andere droom was het hebben van een hond, ook die droom is uitgekomen. We genieten iedere dag van Duke en samen met Nuitje en Norrie hebben we het heel erg gezellig en leuk.

Voor ons is het echt een goede stap geweest om naar Nieuw Zeeland te vertrekken. Op zoek naar avontuur! De gedachte dat het ergste wat ons kan overkomen zou zijn dat we weer terug naar Nederland willen heeft ons erg gesterkt in de motivatie om te gaan. ‘Dat’, zouden we wel overleven.

Met voldoende spaargeld om het een paar maanden zonder werk uit te houden zijn we 2 jaar geleden hier aangekomen. Allebei een tas met kleding en dat was het. Na anderhalf maand rondgetrokken te hebben met de auto en tent zijn we neergestreken in Devonport om vandaar uit een baan te vinden. Dat ging best goed, nadat ik zo’n 30 scholen mijn CV had gebracht, was ik 2 weken later al 3 a 4 dagen in de week aan het invallen. Hartstikke leuk en heel leerzaam. Pat had na een week of 6 succes en kon aan de slag bij een verzekeringen broker. Pat werkt daar nog steeds met veel plezier en ik heb  in 2006 juli t/m december fulltime op een basisschool gewerkt als langdurig invaller. Afgelopen schooljaar ben ik begonnen in het speciaal onderwijs. Dit bevalt me nog steeds heel erg goed en ben dan ook blij dat ik na deze zomervakantie weer met dezelfde groep meiden aan de slag kan.

Is er dan niets tegengevallen? Heb je niet heel veel heimwee naar je familie en vrienden? Met andere woorden, bestaat het paradijs? Vraagt men vaak.

Nee, Nieuw Zeeland is absoluut geen paradijs. En zal voor iedereen een unieke ervaring zijn. Maar houd je van natuur en buiten zijn dan is Nieuw zeeland echt geweldig. Doordat het relatief een smal land is kun je als je dat wilt ‘s ochtends skixebn in de bergen en ‘s middags surfen of relaxen op het strand. Het heeft wouden en meren, vulkanen en bergen, kraters en geisers, rivieren en watervallen en honderden prachtige stranden en baaitjes waar je dikwijls in je eentje bent.

Wij ervaren de ‘Kiwi’s’ als erg vriendelijke en joviale mensen. Makkelijk om zo even een praatje mee te maken en positief ingesteld.  Mijn ervaring is dat wij Nederlanders eerder een kritische noot zullen laten vallen en sneller uitkomen voor onze mening. Ik heb dan ook wel eens gehoord dat de kiwi’s ons Nederlanders ook wel direct, to the point en erg ‘aanwezig’ vinden.

Een aantal zaken zijn slechter geregeld in Nieuw Zeeland, een voorbeeld zijn de sociale voorzieningen. Je moet hier echt de handen uit je mouwen steken, anders komt er geen geld binnen. Een ander voorbeeld; huizen zijn slecht gexefsoleerd in vergelijking met Nederland. Dus ondanks dat de winters zacht en mild zijn buiten, is het binnen in de meeste huizen koud en kil. Daarnaast kan het in sommige huizen damp zijn door het sub tropische klimaat. Een vervelende geur en schimmel op je meubels en/of kleding komt vaak voor. Hier is overigens wel iets tegen te doen, af en toe even de vochtvreter aan en het is een stuk beter.

Het missen van vrienden en familie zag ik als potentixeble reden om misschien weer terug te gaan naar Nederland. Voor ons vertrek dacht ik dat dat best wel eens zwaar en verdrietig zou kunnen worden. Na 2 jaar moet ik zeggen dat het absoluut 100% meevalt. Waarschijnlijk is het een angst die je in je hoofd crexebert, evenals de gedachte dat je misschien niet zonder je vrienden en familie zou kunnen. het blijkt in werkelijkheid niet zo te zijn. Tuurlijk denken wij af en toe, zou leuk zijn nu even op de koffie te kunnen bij pa en ma, of lekker naar je favoriete kroeg te gaan met je vrienden etc. Maar los van momenten die zo weer over gaan in een andere activiteit, is het niet.

Bellen naar Nederland kost bijna niets als je belt via de Nieuw Zeelandse Teledump zeg maar. Los van dat je even moet nadenken of je mensen wel of niet wilt wakker bellen, maakt dat de afstand al een stuk kleiner. Bezoekjes naar Nederland worden heel speciaal en familie en vrienden die overkomen voor een maandje is ook een hele leuke en bijzondere gebeurtenis.

Als ik zou moeten zeggen wat ik het moeilijkste vind dan is dat het spreken van een andere taal. Ondanks dat ik me prima kan redden in het engels, maakt niet uit of dat nu les geven is of de ‘koetjes en kalfjes’ praat is. Het is ook erg leuk te merken hoe snel je taalvaardigheid vooruit gaat als je aan het werk bent. Maar waar ik tegen aan loop is de fijne bewoording die ik nog niet meester ben. Situaties waarin je je gevoel wil laten spreken, of bijvoorbeeld als vanouds even de ‘clown’ wilt uithangen in de teamkamer. Nou, vergeet het maar. Dat gaat voor mijn gevoel erg onhandig en het komt niet over. Even je collega troosten of een diepgaand gesprek over gevoelszaken vind ik lastig omdat het juist een bepaald woord juist net een ander lading kan geven aan het gesprek dan een ander woord. Ook als onderwerpen waar je gepassioneerd van bent aan de orde zijn dan gaat mijn hoofd sneller dan mijn taalknobbel en raak ik gefrustreerd dat ik niet zo snel en lekker weg kan praten. Hoe uitgeruster ik ben hoe beter het gaat natuurlijk, er zijn al momenten geweest dat ik zelfs versteld stond van mijn eigen verbale uitingen

Iets dat ons ook reuze mee is gevallen is de snelheid waarmee wij alweer een sociaal netwerk hebben opgebouwd. Misschien waren we net op de juiste momenten op de juiste bbq’s, maar ik denk dat het vooral met Nederlanders snel gaat omdat je allemaal in hetzelfde schuitje zit en al snel iets te delen hebt met elkaar. Inmiddels integreren we ook al aardig met de locals; onze buren zijn erg leuk, ik fiets een aantal keren per week met kiwi’s, heb leuke collega’s en we kennen nu ook wat gemixte stellen kiwi/nederlanders. Mij geeft het omgaan met nieuw zeelanders nog meer het gevoel dat dit land als thuis voelt. We horen erbij.

Tja, het gaat dus goed met ons en terugkijkend op 2 jaar Nieuw Zeeland kunnen met recht trots op ons zelf zijn en heel tevreden. Ben benieuwd wat 2008 ons gaat brengen. We hebben nu eerst lekker zomer, ik heb 6 weken vakantie. We zijn lekker met de tuin begonnen en wie weet gaan we nog even een paar weekjes weg.

Hallo allemaal,

Waar waren we gebleven, het is zo lang geleden dat ik mijn eigen logboek opnieuw moet lezen. Sommige mensen denken dat het hier zo x91lay-backx92 isx85.Nou mooi niet!!! Ik weet soms niet waar de weken blijven, gelukkig is het meestal lekker in de weer zijn met leuke dingen en tja dan gaat de tijd nu eenmaal snel.

Anyway, voor iedereen die denkt dat we nu aan het bouwen zijn op het stukje grond dat we op het oog hadden, mis.

In de tussen tijd hebben we een spieksplinter nieuw huis gekocht. Daar wonen we nu een kleine week in en het bevalt ons heeeel erg goed.

Het bouwen hadden we een beetje onderschat, althans de kosten ervan. Vooral omdat het stukje grond dat we op het oog hadden enigszins hellend was. Wij vonden dat wel meevallen, maar daar dachten meerdere bouwbedrijven toch wel anders over. Vooral de grond x91bouw klaarx92 maken, het nodige graaf werk bracht nogal wat extra kosten met zich mee. Nooit geweten dat grond wat je niet meer gebruikt en wat wordt afgevoerd per truck zo vreselijk duur zou zijn. Goed, ons droom huis blijft voorlopig nog een tekening.

Tijdens het zoeken naar land hadden we ook ons huidige huis gezien. We vonden het een mooi huis en hadden zelfs al bedacht om het te laten zien aan het bouwbedrijf waar we mee in zee wilden om aan te geven dat we deze bouwstijl erg mooi vonden. Op dat moment nooit bedacht dat we dat huis uiteindelijk zouden gaan kopen.

Bouwen werd te duur, dus gingen we op zoek naar huizen. Want je moet toch wat als je huisbaas je uit je huis zet. Na heel veel huizen met elkaar te hebben vergeleken kwamen we weer uit bij dat mooie blauwe huis vlak bij het strand. En na geslaagde onderhandelingen over de prijs hebben we dit huis uiteindelijk gekocht.

Het huis is iets kleiner dan het vorige, maar heeft nog steeds 3 slaapkamers en een studeerkamer. Twee badkamers waarvan xe9xe9n ensuite, en dat is erg handig wanneer we gasten over hebben.

Het huis voelt erg behaaglijk en warm aan, waarschijnlijk hoeven we in dit huis geen kou te lijden. Het is stukken beter gexefsoleerd en waait nu het buiten dan voel je dat ook alleen als je besluit naar buiten te gaan. J Dat was in het vorige huis toch echt niet het geval.

Het is een licht huis met heel veel ramen en als de zon schijnt hebben we hem de hele dag in huis. Een vrolijk, gezellig huis dus. De tuin is niet groot en moeten we nog aanleggen. Een leuke klusje voor de komende tijd. We hebben een geweldige achtertuin, namelijk het strand en de kust! Op slechts 250 meter loopafstand, echt super mooi. Als het eb is kun je gemakkelijk een wandeling maken van anderhalf uur. Er wordt veel gevist, en allerlei schelpdieren verzameld in de honderden poeltjes, met water wat achter blijft tussen de rotsen.

We wonen iets ten noorden van Auckland, maar het is maar een kwartier langer rijden. Dus dat valt erg mee.

Wat is er verder nog gebeurt. We hebben weekendjes geskied tussen alle huizen kijken door.

Op school zijn we druk aan het oefenen in x91CAFE SEVENx92.  De meiden zijn erg enthousiast en ape-trots. Vandaag hebben we de uitnodigingen gemaakt voor de opening. We moeten er nog even flink tegen aan. De vaardigheden die wij misschien zo vanzelfsprekend vinden hebben nog wel wat oefeningen nodig, maar we komen er wel.

Verder heb ik te horen gekregen dat mijn baan ook volgend jaar gehandhaafd kan worden, en dat is heerlijk nieuws, want ik heb het nog steeds erg naar mijn zin.

Patrickx92s baan gaat ook nog steeds goed, vooral de flexibele werkuren komen erg goed uit J Pat vertrekt pas na de spits of werkt soms van huis en dat is erg relaxed.

Ook is hij nu bijna klaar met zijn Kustwacht training.

Duke zit nog steeds in de molen van onderzoeken etc. Hij heeft een hele waslijst van kleine probleempjes die misschien bij elkaar te veel zijn om hem te plaatsen bij een gehandicapt iemand. Niets is nog, we wachten rustig af.

Met onze All Blacks (Nuitje en Norrie) gaat het erg goed. Ze zijn al weer goed gesetteld en geven kennelijk niet zoveel om de hele verhuizing. Samen gaan ze op pad verkennen ze de buurt. Van de week waren ze per ongeluk in een huis achter ons terecht gekomen. We kwamen er achter omdat bij na ieder uur het alarm af ging. Via het kattenluik hebben we ze er weer uit kunnen halen.

Zo, weer aardig op de hoogte denk ik. Binnenkort zal ik de fotox92s van ons huis en omgeving op de site zetten. Ik ga nu even Nederland bellen.

Toedeloe en tot gauw weer.

Liefs Marit